کاریز

علي شروقي؛ نويسندگاني هستند که اهميت شان نه فقط در خود آثاري که پديد آورده اند که در تحول بنياديني است که اين آثار در ادبيات يک ملت به وجود آورده است. بدون شک محمد اوزن - نويسنده کرد- يکي از اين نويسندگان بود. او نويسنده يي بود که در دوران ممنوعيت زبان کردي در ترکيه تمام آثار خود را به اين زبان که زبان مادري اش بود نوشت. با فرهنگ و زبان حاکم درافتاد و به همين دليل در زندان آنکارا حبس کشيد و از سال 1977 تا سال 2005 به صورت يک تبعيدي و پناهنده سياسي در سوئد زندگي کرد و اين برايش فرصتي بود تا با دريافت کمک مالي از دولت سوئد به تحقيقات خود در زمينه فولکلور، زبانشناسي و تلاش براي کشف ظرفيت هاي پنهان در داستانسرايي سنتي کردي و احياي آنها در ادبيات مدرن ادامه دهد. براي رسيدن به اين هدف تا مقر رهبر کردهاي عراق رفت و پاي نقل هاي آنهايي نشست که داستان ها و اشعار فولکلوريک کردي را سينه به سينه حفظ کرده بودند. محمد اوزن را بحق بايد پدر ادبيات مدرن کردي ناميد. او متولد سال 1953 در ترکيه بود و حدود هفت رمان به زبان کردي نوشت که يکي از مشهورترين آنها «در سايه آخرين عشق» بود. رمان هاي او به زبان هاي اروپايي هم ترجمه شده و جوايز معتبري را از آن اين نويسنده کرده است.

«اوزن» در سال 2005 پس از سال ها تبعيد به ترکيه بازگشت و يک سال بعد به بيماري سرطان مبتلا شد. مرگ «محمد اوزن» مرگ نويسنده يي است که ادبيات مدرن کردي، شکل گرفتن خود را بيش از هر کس مديون او است